U filmu Strah jede dušu Rainer Werner Fassbinder koristi umjetničku režiju i mizanscenu kao nerazdvojiv konceptualni okvir u kojem se proizvodi politička i emocionalna semantika pripovijedanja. Iako je film naizgled jednostavan i narativno ekonomičan, upravo je iznimno precizna kontrola prostora i vizualnih elemenata ono što intimnu priču Emmi i Alija pretvara u kritiku strukturalnog rasizma i moralizma poslijeratne Zapadne Njemačke. Fassbinderov mise-en-scène funkcionira kao