Krsto Papić pripada skupini autora koji su dokumentarni film pretvorili u prostor društvene analize, moralnog propitivanja i političke nelagode. Njegov redateljski stil oblikovao se izvan uljepšane slike stvarnosti i izvan ideološke sigurnosti službenih narativa. Umjesto reprezentacije “idealnog društva”, Papića zanimaju pukotine sistema — ljudi na rubu, nevidljivi radnici, emigranti, nezaposleni i oni čiji se glas rijetko čuje. Temelj njegove režije nalazi se u spoju dokumen